مقام و منزلت فاطمه (س)

 بيان ما از شأن و جلال فاطمه (س) و عظمت و فضائل او در حد فهم و ادراك محدود ماست و آن هم بدان اميد است كه باشداز آسمان ولايت او روزنه‏اى در انديشه و روان پديد آيد، دل مان به نور وجودش روشن گردد و درس آموزى از او ما را در برابر حوادث روزگار مقاوم سازد

فأمّا انبنتى فاطمه فانها سيدة نساء العالمين من الاولين و الاخرين

او برترين بانوى اسلام و سيده زنان عالم است. گوهرى تابناك در منظومه و رشته نسل پيامبر است و فرشته‏اى است از ملكوت اعلى. او همسر شهيد است و امام شهيدان، تربيت كننده نسل شهيد است و خود زن شهيده، واجد كمالات انسانى است و نمونه تربيت محمد صلی الله عليه و آله
او تنها زنى است كه از همان آغاز حيات و تشكّل، براساس اصول متعالى اسلام و ارزشهاى اسلامى رشد و پرورش يافته و به درجه‏اى رسيده است كه او را در عالم زنان همتائى و در عالم مردان كفى جز على (ع) نبوده است. سرمايه‏گذارى‏هاى تربيتى پيامبر (ص) درباره او ثمر داد و كوشش‏هاى خود او نيز عاملى مهم در رشد او بحساب مى‏آمده است

فاطمه (س) انسان است ولى تعبيرات رسول خدا (ص) درباره او تعبير فرشته‏اى است در صورت انسان. رسول خدا (ص) فرمود :

"فاطمة خلقت حورية فى صورة انسية

يا فاطمه، ان الله اصطفاك و طهرك و اصطفاك على نساء العالمين "

اى فاطمه (س) خداى ترا برگزيد و مطهرت گردانيد و ترا بر زنان جهان برترى داده و گزينش و انتخاب كرده است.

و براساس پاره‏اى از ديگر روايات او فوق فرشته است و حتى فرشتگان در خدمت او بودند، و از انفاس قدسيه‏اش بهره مى‏گرفتند.
كدام فرشته است كه خداى را چون فاطمه (س) با تمام وجود پرستيده باشد؟ و با آن همه علم و ايمان و اخلاص در پيشگاه او به خضوع و خشوع بايستد؟ و كدام فرشته است كه پيك الهى در ورود به آستانش از او اجازه بطلبد؟ روايات و اسناد ما نشان مى‏دهند كه از حتى از فرشتگان مقرّب خداى هم برتر است و حتى فرشته مرگ در زمان رحلت رسول خدا (ص) بايد از او اجازه ورود بطلبد.

به نص بسيارى از احاديث و روايات فاطمه (س) از بسيارى از انبياى گذشته افضل بود، و حتى روايات ما در اين زمينه استثنائى قائل نشده‏اند. پاره‏اى از روايات گويند كه پيامبران حتى همشأن و همتاى فاطمه (س) در ازدواج نبودند و اگر على نبود براى فاطمه (س) كفوى نبود

يا فاطمة منا خير الانبياء و هو ابوك و منا خير الاوصياء و هو بعلك و منا خير الشهداء و هو حمزة عم ابيك و منها من له جناحان يطير بهما فى الجنة حيث شاء و هو جعفر ابن عم ابيك و منا سبطا هذه الامة و سيد شباب اهل الجنة الحسن و الحسين و هما ابناك و اللذى نفسى بيده منا مهدى هذه الامه و هو من ولدك

اى فاطمه (س) بهترين پيامبران از ماست و آن پدر تست و بهترين اوصياء از ماست و آن شوهر تست و بهترين شهيدان از ماست كه آن حمزه سيدالشهداء عموى پدر تست و از ما شهيدى است كه او را در بهشت دو بال است كه به وسيله آن در بهشت بهر كجاى كه بخواهد پرواز مى‏كند و آن جعفر پسر عموى پيامبر تست و از ما دو سبط پيامبر اين امتند كه سيد جوانان اهل بهشتند و آن حسن و حسين دو پسر تو هستند و قسم به آنكس كه جانم در دست اوست مهدى اين امت از ماست و او از فرزند تست

ان الله يرضى لرضاء فاطمة و يغضب لغضبها

خدا به رضاى فاطمه (س) خرسند و به غضب فاطمه (س) غضبناك مى‏شود.

اقسام مردم (روانشناسی اجتماعی مسلمین، پس از پیامبر(ص)

 مسلمانان در زمان حيات وبا بعثت پيامبر(ص) در يك حالت آسايش وآرامشي فرو رفته بودند؛ اما با رحلت آنحضرت دچار يك شوك اضطراب آور وحيرت وسرگرداني گرديد كه البته بيشتر اين سرگردانيها بخاطر رعايت نكردن دستورات پيامبر وجوّ آلوده‌ي بود كه برخي به دليل مطامع سياسي بوجود آورده بودند؛ لذا مردم به گروه هاي مختلفي تقسيم گرديد، كه امام علي(ع) در خطبه‌اي آن را اين گونه بيان مي‌فرمايد:

«در این روزگاران، مردم چهار گروهند، گروهی اگر دست به فساد نمی‏زنند، برای این است که، روحشان ناتوان، و شمشیرشان کند، و امکانات مالی، در اختیار ندارند، گروه دیگر، آنان که شمشیر کشیده، و شر و فسادشان را آشکار کرده‏اند. لشگرهای پیاده و سواره خود را گرد آورده، و خود آماده کشتار دیگرانند، دین را برای به دست آوردن مال دنیا تباه کردند که یا رئیس و فرمانده گروهی شوند، یا به منبری فرا رفته، خطبه بخوانند، چه بد تجارتی، که دنیا را بهای جان خود بدانی، و با آنچه که در نزد خداست معاوضه نمایی. گروهی دیگر، با اعمال آخرت، دنیا می‏طلبند، و با اعمال دنیا در پی کسب مقامهای معنوی آخرت نیستند، خود را کوچک و متواضع جلوه می‏دهند، گامها را ریاکارانه کوتاه برمی‏دارند، دامن خود را جمع کرده، خود را همانند مومنان واقعی می‏آرایند، و پوششی الهی را وسیله نفاق و دورویی و دنیاطلبی خود قرار می‏دهند. و برخی دیگر، با پستی و ذلت و فقدان امکانات، از به دست آوردن قدرت محروم مانده‏اند، که خود را به زیور قناعت آراسته، و لباس زاهدان را پوشیده‏اند. اینان هرگز، در هیچ زمانی از شب و روز، از زاهدان راستین نبوده‏اند. وصف پاکان در جامعه مسخ‏شده در این میان گروه اندکی باقی مانده‏اند که یاد قیامت، چشمهایشان را بر همه چیز فرو بسته، و ترس رستاخیز، اشکهایشان را جاری ساخته است، برخی از آنها از جامعه رانده ‏شده، و تنها زندگی می‏کنند، و برخی دیگر ترسان و سرکوب‏شده یا لب فرو بسته و سکوت اختیار کرده‏اند، بعضی مخلصانه همچنان مردم را به سوی خدا دعوت می‏کنند، و بعضی دیگر گریان و دردناکند که تقیه و خویشتن‏داری، آنان را از چشم مردم انداخته است، و ناتوانی وجودشان را فرا گرفته گویا در دریای نمک فرو رفته‏اند، دهنهایشان بسته، و قلبهایشان مجروح است، آنقدر نصیحت کردند که خسته شدند، از بس سرکوب شدند، ناتوانند و چندان که کشته دادند، انگشت شمارند.»[1]

نمی دانم که پیغمبر چرا رفته زهوش امشب
که آوای مناجاتش نمی آید به گوش امشب

چنان زهرا زمرگ باب خود پیوسته می نالد
که آورده زمین و آسمان را در خروش امشب

در غم فقدان بزرگترین ستاره آسمان نبوت، ختم مرتبت حضرت محمد(صل الله علیه و آله) سوگواریم و مویه کنان، این مصیبت را به فرزند ارجمندش حضرت حجت ابن الحسن(عجل الله فرجه) ، تمام مسلمانان و همه بشریت، تسلیت عرض می کنیم.

الا ساقی مستان ولایت
بهار بی زمستان ولایت
از آن جامی که دادی کربلا را
به نوشان این خراب مبتلا را
چنان مستم کن از یکتا پرستی
که از آهم بسوزد کل هستی
-
هزاران راز را در من نهفتی
ولی در گوش من اینگونه گفتی
ز احمد تا احد یک میم فرق است
جهانی اندراین یک میم غرق است
یقینا میم احمد میم مستی ست
که سر مست از جمالش چشم هستی ست
-
زاحمد هردو عالم آبرو یافت
دمی خندید و هستی رنگ و بو یافت
اگر احمد نبود آدم کجا بود
خدا را آیه ای محکم کجا بود
چه می پرسند کاین احمد کدام است
که ذکرش لذت شرب مدام است
-
همان احمد که آوازش بهار است
دلیل خلقت لیل و نهارست
همان احمد که فرزند خلیل است
قیام بتشکنها را دلیل است
همان احمد که ستار العیوب است
دلیل راه و علام الغیوب است
-
همان احمد که جامش جام وحی است
به دستش ذوالفقار امر و نهی است
همان احمد که ختم الانبیا شد
جناب کنت و کنز مخفیا شد
همان اول که اینجا آخر آمد
همان باطن که بر ما ظاهر آمد
-
همان احمد که سرمستان سرمد
بخوانندش ابوالقاسم محــــــــــــــــــمد   (ص)
محمد میم و حا ء و میم و دال است

تدارک بخش عدل و اعتدال است
محمد رحمه للعالمین است
کرامت بخش صد روح الامین است
-
محمد پاک و شفاف و زلال است
که مرات جمال ذوالفقار است
محمد تا نبوت را برانگیخت
ولایت را به کام شیعیان ریخت
ولایت باده ی غیب و شهود است
کلید مخزن سر وجود است
-
محمد با علی روز اخوت
ولایت را گره زد بر نبوت
محمد را علی آینه دارد
نخستین جلوه اش در ذوالفقار است

محمد رضا آقاسی

سر نوشت مسلمانان پس از پيامبر اعظم (ص)

قرآن كريم: آيا اگر[پيامبر] بميرد ويا كشته شود، از عقيده خود بر مي‌گرديد؟ وهر كس از عقيده خود بازگردد، هرگز هيچ زياني به خدا نمي‌رساند وبه زودي خداوند سپاسگزاران را پاداش مي‌دهد.»[1]

مسلمانان پس از رحلت پيامبرگرامي شان، به نحوي به سرنوشت غمباري گرفتار شدند. بطوري كه مردم از حيث فكري وعقيدتي به گروه هاي مختلفي تقسيم شدند.

وصف اصحاب پيامبر اعظم (ص)

قرآن كريم:  «محمد رسول خداست وكساني كه با اويند بر كافران سختگير با همديگر مهربانند. آنان رادر ركوع وسجود مي‌بيني. فضل وخشنودي خدا را خواستارند. علامت آنان بر اثر سجود در چهره هايشان است.»

پيامبر گرامي اسلام با زحمات طاقت فرسايش در مدت عهده داري رسالت خود، ياران واصحابي را تربيت فرمودند كه به تعبير قرآن كريم «محمد رسول الله والذين معه اشداء علي الكفار رحماءُ بينهم تراهم ركعاً سجداً يبتغون فضلاً من الله ورضواناً سيماهم في وجوههم من اثر السجود.»[1] بودند، كه در برابر پروردگارشان داراي خضوع وخشوع، در برابر همديگر مهربان واما در مقابل دشمنان همچون شير خشمگين مي‌غريدند.

در سوگ پيامبر اعظم (ص)  

قرآن كريم:  «ومحمد جز فرستاده‌اي كه پيش از او [هم] پيامبراني [آمده و]

گذشتند، نيست. آيا اگر بميرد ويا كشته شود، از عقيده خود بر مي‌گرديد؟»[1]

پيامبرگرامي اسلام(ص) در مدت 23 سال نبوت وبه دوش كشيدن بار سنگين رسالت، زحمات ومشكلات طاقت فرسايي را متحمل شدند، بطوريكه هيچ پيامبري به اندازه ايشان مورد آزار واذيت قرار نگرفتند. اين مشكلات در آخرين روزهاي حيات مبارك و حتي پس از وفات آنحضرت نيز ادامه يافت. امام علي(ع) در باره وفات پيامبر(ص) مي‌فرمايند:

 آثار و ره‌آورد بعثت

بعثت پيامبرگرامي اسلام(ص) با آموزه هاي وحي ودستورات الاهي، در جامعه‌ي كه از قانون واخلاق ودانش كاملاً فاصله گرفته بود، دستاوردهاي شگفت انگيز وآثار وپيامدهاي فوق العاده‌ي در پي داشت. اميرالمؤمنين(ع) اين آثار وره‌آوردها را اينگونه توضيح مي‌دهند:

-        آغاز بعثت و روزگار قبل از آن

در عصر جاهلي وروزگار قبل از بعثت وضعيت جامعه بشري به شدت دهشتناك بود. از علم ودانش خبري نبود، فساد اخلاقي واجتماعي فراگير شده بود، بحران فكري وعقيدتي وحيرت و سرگرداني بوجود آمده واز هر حيث مردم در پستي ورذالت وتاريكي وناداني بسر مي‌بردند. امام علي(ع) اين وضعيت دردناك را به نحوي شگفت انگيزي به تصوير مي‌كشد: